Kair (arab. القاهرة; [al-Qāhirah]) jest stolicą i największym miastem Egiptu (214 km², liczba ludności 6 787 000 mieszkańców, zespół miejski 17,285 mln mieszkańców (największe miasto Afryki). Nie ma dokładnych statystyk na temat ludności Kairu. Powodują to ciągłe wędrówki mieszkańców. Około 2 mln osób mieszka w tzw. "Mieście zmarłych". Oficjalna, arabska nazwa miasta to "al-Qahira", natomiast w miejscowym dialekcie "Masr".

Asuan jest głównym centrum podróży południa Egiptu. Obszar ten ma wiele rzeczy wartych odkrycia - Wyspa Słoń, Świątynia Philae, Tama Asuanu i dalej Abu Simbel, który może być widziany jako całodzienna wyprawa. Asuan i jego otoczenie były znane jako Nubia w czasach starożytnych. Zauważysz, że nawet dzisiaj, Asuan ma więcej z 'Afrykańskiego uczucia' niż jakiekolwiek inne miasto w Egipcie. Pomimo, że możesz nie chcieć ominąć występu 'tancerzy nubijskich' w drogich hotelach, otrzymanie prawdziwego smaku tej archaicznej kultury byłoby wspaniałą okazją i doświadczeniem, którego nie zapomnisz - Nubijskie Centrum Kulturalne jest tutaj dobrą opcją. Właściwe miasto leży na wschodnim nasypie Nilu. Odpręż się tu, odwiedź kilka meczetów, ale wtedy przygotuj się na przygodę. Bazar biegnie wzdłuż Corniche, które ciągnie się mijając Ogrody Ferial i Nubijskie Muzeum, i biegnie na Cmentarz, z jego lasem kopuł zwieńczających grobowce z okresu Fatimid. Wschodnia część cmentarza w sławnych kamieniołomach tego terenu jest gigantycznym Niedokończonym Obeliskiem. Na południe od tego, dwa grecko-rzymskie sarkofagi i niedokończony kolos pozostają na pół pochowane w piasku.

    Miasto, które Grecy nazywali Tebami, stolica Egiptu przez ok. 1500 lat w okresie zwanym Nowym Państwem, stało mniej więcej na miejscu dzisiejszego Luksoru, na wschodnim brzegu Nilu. Z samego miasta nic nie pozostało, lecz potężne ruiny świątyni w Karnaku nadal onieśmielają współczesnych turystów. Świątynia była największym kompleksem sakralnym starożytnego Egiptu. Miała okazałe bramy, dziedzińce i sale, istny las kolumn, reliefy, posągi i obeliski.

    Główna świątynia była poświęcona Amonowi, bogu wiatrów i powietrza. Przedstawiano go jako człowieka w czapce z dwoma piórami, a jego ulubionym zwierzęciem był baran. Pierwotnie Amon był bóstwem lokalnym, lecz od XVI wieku p.n.e. faraonowie Nowego Państwa uczynili go narodowym bóstwem Egiptu. Utożsamiano go z Re, bogiem słońca. Czczono go tu wraz z jego małżonką, boginią Mut, i ich synem, bogiem księżyca, Chonsu. Na początku Nowego Państwa Tutmosis I rozbudował małą świątynię Amona w Karnaku. Potem jeszcze wielokrotnie rozbudowywali ją jego następcy. Przez olbrzymie pylony (jest ich w Karnaku 10), bramy z masywnymi wieżami po bokach, wchodziło się do różnych części świątyni. Zapuszczając się w głąb budowli wyznawcy bóstwa wchodzili z jasnego światła słonecznego w coraz gęstszy mrok sal aż do najskrytszego sanktuarium z wizerunkiem boga. Wstęp do niego mieli jedynie faraon i kapłani.

Górny Egipt (egip. Ta Shemau) - kraina starożytnego Egiptu nazwana tak dla odróżnienia od Dolnego Egiptu. Za panowania faraonów zwana była ,,ziemią jęczmienia".

Górny Egipt to wąski pasek terenu od pierwszej katarakty, stanowiącej południową granicę kraju faraonów, do rejonu położonego przy południowych granicach stolicy państwa Memfis, czyli od współczesnego Asuanu na południu, niemalże do Kairu na północy.Podzielony był na 22 nomy i podział ten przetrwał do najazdu Arabów w VII w. n.e.

Za panowania faraona Menesa doszło do połączenia Górnego Egiptu z Dolnym. Wydarzenie to zapoczątkowuje okres archaiczny w dziejach kraju. Kraina ta odgrywała mniejszą rolę w historii niż Dolny Egipt. Od 800 p.n.e. do 525 p.n.e. terenem tym władała najwyższa kapłanka boga Amona.

Patronką starożytnego Górnego Egiptu była bogini Nechbet. Naczelnym bóstwem górnoegipskim pozostawał Set.

Górny Egipt od Dolnego odróżniał inny dialekt, obyczaje, potrzeby i interesy. Wiele tych różnic istnieje również w dzisiejszych czasach.

Symbolem Górnego Egiptu była biała korona, a także kwiat lotosu.

Sfinks z Gizy jest bezspornie jednym z cudów cywilizacji egipskiej. Został wycięty w wielkim bloku skalnym, który zapewne wcześniej przywoływał na myśl tę fantastyczną istotę. Posąg sfinksa od dawna ulegał erozji i działaniu wód podziemnych, tak więc już w czasach starożytnych wielokrotnie go restaurowano i odpiaszczano.

Twarzy mierzącego 57 m długości i 20 m wysokości kolosa, tchnącej królewskim dostojeństwem, nadano rysy Chefrena. Z czasem sfinksowi owemu przypisywano inne znaczenia. Tak więc w Nowym Państwie widziano w nim przede wszystkim uosobienie Re-Horachty (Hor-em-Achet, czyli "Horus na horyzoncie", po grecku Harmachis), do którego ciągnęły rzesze pielgrzymów. Wychowywani w Memfisie młodzi książęta przybywali tutaj medytować i zgłębiać tajniki rządzenia. Przyszły faraon Thotmes IV kazał ustawić pomiędzy łapami sfinksa stelę upamiętniającą sen, jaki miał w tym miejscu: otóż bóg Harmachis zażądał, by oczyścił on kolosa z piasku... za co obiecał mu władzę królewską. W Nowym Państwie Sfinks symbolizował także boga syro-kanaanejskiego Huruna. Zjawisko to stanowi świadectwo zbliżeń różnych kultur i kultów oraz charakterystycznego dla epoki kosmopolityzmu.

Najstarsza część Aleksandrii leży na przesmyku łączącym stały ląd z dawną wyspą Faros. Obejmuje dzielnice: Al-Anfushi, Al-Jumruk (czyli "komora celna") i Ras at-Tin (tj. "cypel figowców”). Te trzy dzielnice tworzą obiekt, który podróżnicy nazywali przez długi czas miastem tureckim.

Rozwój tego miasta datuje się co najwyżej na XVI w. Dzielnica Al-Jumruk, najstarsza, zawdzięcza swoje początki stopniowemu podupadaniu średniowiecznej Aleksandrii, położonej bardziej na południe, na miejscu miasta starożytnego. Miasto średniowieczne miało jeszcze pewne znaczenie w epoce mameluków. Twierdzę Qait-Bey zbudowano w końcu XV w. na miejscu latarni morskiej (na niegdysiejszej wyspie Faros), uznanej ze względu na jej wysokość (ok. 100-120 m) za jeden z siedmiu cudów starożytnego świata. Ludność zdziesiątkowała w XVII w. epidemia dżumy. W 1658 r. pozostały zeń ruiny, wśród których przetrwały nieliczne rudery. Nowe domy zaczęto wznosić za murami starego miasta - one właśnie stały się zalążkiem miasta nowego, którego rozkwit przypada na przełom XVII i XVIII w. Nowe miasto także padło ofiarą dżumy.

Gdy Francuzi z ekspedycji Napoleona wylądowali w Aleksandrii w 1798 r., miasto tureckie było już tylko mieściną liczącą 8000 mieszkańców. Skupiali się oni w dzielnicy Al-Jumruk i trudnili głównie rybołówstwem. Późniejsza zabudowa Ras at-Tinu i brzegów zatoki Al-Anfushi pochodzi z czasów Muhammada Alego (1805-1849), którego dalekosiężne plany, oparte na rozwoju marynarki wojennej, skłoniły do wyboru Aleksandrii jako ważnego ośrodka polityki śródziemnomorskiej.

Rozpoczął się okres intensywnej rozbudowy miasta. W 1818 r. z rozkazu Wielkiego Paszy rozpoczęto budowę gigantycznego pałacu Ras at-Tin, którego skrzydła, zwłaszcza haramlik, nawiązywały niewątpliwie do architektury jego rodzinnej Macedonii. Obecna budowla, wzniesiona 1925 r. przez architektów włoskich, jest siedzibą admiralicji; pałacu nie udostępnia się publiczności. Na wschód od pałacu zbudowano szpital i całą dzielnicę z przeznaczeniem dla wojska.

W 1825 r. Muhammad Ali zlecił francuskiemu inżynierowi Lefebvre'owi de Cerisy budowę arsenału, którego zakłady zbrojeniowe niebawem zatrudniały 4000 robotników. Kilka lat później postanowił przenieść na inne miejsce cmentarze rozsiane wzdłuż zatoki Al-Anfushi, umożliwiając w ten sposób zbudowanie nowej dzielnicy. Przy tej sposobności odkryto nekropolie należące do najstarszych w Aleksandrii. Wytyczono nowe ulice, np. długą Szari Ras at-Tin, która zaczyna się przy esplanadzie pałacowej, następnie skręca i biegnie przez miasto tureckie aż do Majdan al-Manszijja.

Egipt - kolebka jednej z najstarszych ludzkich cywilizacji, kraj tajemnic przeszłości, zagadkowego milczenia pustyni i gwaru muzułmańskich miast wydaje się idealnym miejscem dla każdego, kto chce odpocząć od codzienności, zetknąć się z odmienną kulturą, a także dla każdego, kto lubi dobrą zabawę, plażę i ciepłe morze.
Językiem urzędowym jest arabski, jednak w hotelach można też porozumieć się po angielsku i niemiecku.
Wakacje można zacząć w delcie Nilu, gdzie położona jest Aleksandria - stolica hellenistycznego świata. Tutaj mieściła się słynna latarnia morska uważana za jeden z siedmiu cudów świata. Tutaj też znajdowała się też największa biblioteka starożytnego świata. Dziś stanowi siedzibę patriarchy aleksandryjskiego - głowy jednego z najstarszych kościołów chrześcijańskich. Kolejnym punktem może być Kair, jedna z największych metropolii świata. Miasto o starożytnych korzeniach, gwarne i nie zasypiające chyba nigdy miasto łączące wiele tradycji, kultur, narodowości. Tutaj znajdują się jedne z najpiękniejszych meczetów na świecie: meczet Sułtana Hassana i Al Rifa, a także meczet Muhammada Ali.
95% obszaru Egiptu to pustynia, resztę zajmują rejony rozciągnięte wzdłuż doliny Nilu, a także miasta ułożone przy morzu. Zamieszkuje je około 65 mln ludności. Dlatego też Egipt jest krajem niesłychanych kontrastów - w ciągu kilku godzin możemy przeniesć się z pełnego turystów kurortu lub z rojnego arabskiego bazaru na milczącą, tajemniczą pustynię.
Jeśli dodać do tego fakt, że mieszkańcy Egiptu są otwarci, gościnni i spontaniczni, to wydaje się , że nie ma lepszego miejsca na spędzenie urlopu, niż Egipt.

Po 1797 r. trwała jeszcze wojna Francji z Monarchią Brytyjską, jako ostatnim państwem z I koalicji antyfrancuskiej, zawiązanej w 1793 r. przeciwko wydarzeniom rewolucyjnym we Francji. By ją zmusić do zakończenia wojny, Napoleon Bonaparte zaproponował podbicie Indii – perły Korony Brytyjskiej. Okazało się jednak, że Francja nie jest w stanie prowadzić tak dalekosiężnych działań. Napoleon ruszył więc na Egipt Mameluków, mający być przyszłą bazą wypadową pod inwazję na Indie. Wyprawa egipska doszła do skutku w maju 1798 r. Wzięło w niej udział 38 tysięcy marynarzy i żołnierzy oraz 175 uczonych i artystów, którzy mieli badać kulturę i historię Egiptu. Ci wybitni twórcy francuscy utworzyli Instytut Egipski.

Po sukcesach, sprowadzających się do zajęcia Malty i Dolnego Egiptu z Aleksandrią i Kairem, wojska ekspedycyjne spotykały same niepowodzenia: upiorny klimat, choroby tropikalne, zniszczenie floty francuskiej przez eskadrę angielskich okrętów admirała Nelsona u ujścia Nilu (mylnie zwana przez historię bitwą pod Abukirem), powstanie ludności w Kairze, ingerencja wojsk tureckich, zajęcie Malty przez Anglików. Ostatecznie Francuzi zmuszeni zostali przez siły turecko-angielskie do kapitulacji w 1801 r. Ekspedycja egipska Napoleona udała się więc tylko w swej części naukowo-badawczej. Między innymi znalezienie wówczas w czasie wykopalisk tzw. „kamienia z Rosetty”, to jest płyty z wyrytymi napisami greckimi i hieroglificznymi, pozwoliło na odczytanie w 1822 r. hieroglifów egipskich.

Po początkowych zwycięstwach francuskich w Egipcie Napoleon, nie czekając na ostateczne zakończenie kampanii, powrócił do Francji. Za dotychczasowe wielkie zasługi wojenne Dyrektoriat mianował go dowódcą wojskowym Paryża. Wykorzystał to niezwłocznie, inicjując w dniu 9 listopada (18 brumaire'a) 1799 r. zakończony nazajutrz wojskowy zamach stanu. W jego wyniku Dyrektoriat został obalony, a władza w państwie przeszła w ręce Napoleona Bonapartego jako pierwszego konsula. Zgodnie z nową konstytucją roku VIII miał ją sprawować przez dziesięć lat.

Muzeum Egipskie w Kairze – muzeum starożytności w stolicy Egiptu, Kairze, powstałe w 1835.

Początkowo zabytki gromadzono w ogrodzie Azbakian , później przeniesiono je do innego budynku w cytadeli Saladyna. W 1857 w Bulak August Mariette założył na bazie zgromadzonych dotychczas zbiorów muzeum sztuki egipskiej , pierwsze tego rodzaju muzeum na obszarze Bliskiego Wschodu. W 1880 zostało ono przeniesione do przybudówki pałacu Ismaila Paszy w Gizie, żeby ostatecznie ulokować się w specjalnie wybudowanym budynku, w którym mieści się do dnia dzisiejszego.

Dzisiejszą siedzibę, dwupiętrowy neoklasycystyczny budynek, zaprojektował francuski architekt Marcel Dourgnon w 1900 r. Na niewielkiej powierzchni zgromadzono dotychczas ok. 120 tysięcy przedmiotów. Zwiedzający mogą podziwiać m.in. wyposażenia z grobowca faraona Tutanchamona, w tym jego słynną złotą maskę; kolekcję portretów fajumskich, królewskie mumie, posągi faraonów, ich żon oraz bogów i bogiń egipskich.

Przed budynkiem ustawiono popiersia najwybitniejszych archeologów i badaczy starożytnego Egiptu. Od 2007 r. jest wśród nich także popiersie prof. Kazimierza Michałowskiego.